ศูนย์รวมแมวน้ำ

Fiction name: Irreversible

Couple: Taec x Jay

Rate: Pg-18

เนื่องด้วยรีบปั่น ภาษาอาจมึนงงไปบ้าง เขียนได้ไม่ดีเท่าที่ควรด้วย TT แรงบันดาลใจมาจากเพลงหมวยกาอิน ชอบเพลงนี้มากเลยจับมาแต่งฟิคเลย ฮา

จิ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม

จิ้มเพลงก่อนอ่านด้วยนะงับ!!!

ที่สำคัญ....อย่าฆ่าคนแต่ง กร๊ากกกก /me เผ่นนนนนนนนน

___________________________________________________________________________

...ใครบางคนกล่าวไว้ว่ากันว่าชีวิตต้องสู้ ท้อได้แต่อย่าถอย...

...แต่กับความรักแล้ว...

...ในเมื่อถอยไม่ได้...

...ก็ขอตายซะดีกว่า...

“แทค วันนี้ฉันมาเยี่ยมแล้วนะ”

“วันนี้ฉันเอามะม่วงที่นายชอบมาด้วยนะ ฮะๆ ฉันกลัวว่านายจะหิว”

“แทค...ฉันคิดถึงนาย”

“ถ้าวันนั้นฉันไม่....นายก็คงไม่ต้องมานอนแบบนี้”

....วันนั้นที่เปลี่ยนชีวิตผมตลอดไป....

ผมอยู่กับแทคมาได้ปีกว่าแล้ว อยู่กับเขาทั้งๆที่รู้ว่าเขาเป็นอะไร เขาเป็นลูกน้องมาเฟีย การค้ายาก็เป็นเหมือนกับกิจวัตรประจำวันของพวกผม แต่ผมก็ไม่ได้เป็นคนที่ดีอยู่แล้ว ผมมาจากสลัม ต้องขโมยกินบ้าง ถ้าไม่ได้เขาช่วยในวันนั้นผมอาจจะไม่มีชีวิตอยู่มาจนถึงวันนี้ จากความรู้สึกดีที่เขาช่วยผมแปรเปลี่ยนมาเป็นความรักได้ยังไงผมไม่รู้ รู้แค่วันนี้ผมมีเขาอยู่ด้วยกันทุกวันนี้ก็พอ...

“นี่เงินของพวกแกแล้วของล่ะ”

“อยู่นี่ครับ” การส่งยากับผมมันเหมือนเป็นเรื่องปกติไปแล้ว โดยทุกครั้งที่ผมไปส่งยามักจะมีร่างสูงอย่างแทคยอนคอยมองผมตลอดเพื่อให้รู้ว่าผมนั้นปลอดภัยดี

หลังจากผมเช็คเงินในกระเป๋าดีแล้ว ก็เดินไปหาร่างสูงอย่างทุกครั้งที่เคยทำพร้อมกับส่งรอยยิ้มกว้างไปให้ เหมือนว่าร่างสูงจะยิ้มตอบผมเล็กๆ แต่ยังไม่ทันที่ผมจะถึงรถ ร่างสูงกลับมีท่าทีที่แปลกไป และขับรถออกไปโดยไม่รอผม

“แทคนายจะไปไหน” ตะโกนออกไปทั้งๆที่รู้ว่ายังไงเขาก็ไม่ได้ยิน สองขาเริ่มวิ่งตามรถไป เงินในตอนนี้ไม่สำคัญเท่าคนตรงหน้า...ที่หนีผมไป

떠나려는 너의 다릴 붙들고

ตอนารยอนึน นออึย ดาริล บุทดึลโก

สองขาของคุณที่พยายามจะเดินหนีฉันไป

나를 밀어내는 네 팔에 매달린 채

นารึล อีรอแนนึน เน พาเร แมดัลริน แช

แขนของคุณที่กลับผลักไสฉันออกไป

더는 이러지도 못해 저러지도 못해

ตอนึน อีรอจีโด โมซเฮ ชอรอชีโด โมซเฮ

ฉันไม่สามารถทำมันได้อีกแล้ว ฉันทำมันไม่ได้จริงๆ

나를욕보이고

นารึล อกโบอีโก

ฉันอยากที่แสดงตัวตนออกมา

ผมวิ่งจนถึงปลายทางที่ร่างสูงมาถึง...บ้านของเรา...บ้านที่แทคซื้อไว้แล้วบอกไว้ว่าเราจะอยู่ด้วยกันไปตลอด...

“เจย์ บ้านหลังนี้เป็นของเจย์กับแทคนะ เราจะได้มีบ้านอยู่ด้วยกัน ได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันไง”

....แล้วตอนนี้ นายทำอะไรของนาย อ๊คแทคยอน ไหนบอกว่าจะใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันไง...

ผมเดินเข้าไปในบ้านที่เคยอบอุ่นของผม เจอร่างสูงที่เป็นคนรักของผม สายตาที่เคยมองผมด้วยความรักใคร่ อบอุ่น วันนี้กลับมีเพียงสายตาเย็นชามองมาที่ผม เหมือนกับว่าผม...ไม่ได้อยู่ในสายตาของเขาอีกต่อไป ร่างสูงหยิบกระเป๋าทำงานแล้วเดินออกไปโดยไม่ได้สนใจผมเลย

“แทคนายจะไปไหนอ่ะ วันนี้นายทิ้งให้ฉันต้องวิ่งกลับบ้านมานะ ดูสิฉันเลยลืมกระเป๋าเงินเลยอ่ะ ฮะฮะ”

“ฉันจะไปทำงาน แล้วก็เจย์...นายเลิกยุ่งกับฉันสักที”

“ทะ ทำไมล่ะ เพราะฉันทำเงินหายรึเปล่า ฉันกลับไปหาใหม่ก็ได้นะ แต่..”

“พอเถอะเจย์ ฉันเบื่อนายแล้ว พอกันที”

เหมือนสายฟ้าฟาดเข้าตรงกลางใจของผมหลังจากที่ได้ยินคำพูดเชือดเฉือนคำนั้น ผมไม่ยอมหรอก ผมจะไม่ยอมปล่อยเขาไปเด็ดขาด ผมรักเขา ผมจะไม่ยอมให้เขาทิ้งผมไป

เมื่อผมได้สติอีกทีก็เห็นว่าร่างสูงเดินหนีผมออกไปอีกครั้ง ผมจึงคว้าหมับเข้าที่ขาของแทคยอน กอดขาเขาไม่ให้เขาไป หรือถ้าเขาจะไปก็ขอให้เขาลากผมไปด้วย...

“ฉันไม่ยอมให้นายไปนะแทค ฉันทำอะไรให้เบื่อหรอ บอกฉันมาสิ ฉันจะยอมทำทุกอย่าง นายอยากให้ฉันทำอะไรฉันก็จะทำ ขออย่างเดียวนายอย่าทิ้งฉันไปนะ” ผมกอดขาเขาพร้อมอ้อนวอน แต่แทคกลับแกะมือของผมออก ถอนหายใจ แล้วผลักผมให้ล้มลงกับพื้น

ผมพยายามที่จะเข้าไปเกาะขาของเขาใหม่แต่เหมือนว่าแทคจะรู้ตัวเขาสะบัดขาเพื่อจะไม่ให้ผมเข้าไป แต่เหมือนว่าเขาจะไม่รู้สินะว่าผมเป็นพวกสู้ไม่ถอย แทนที่จะทำให้ผมหนีออกไปแต่กลับโดนลำตัวของผมแทน เหมือนตาของแทคยอนจะไหววูบไปชั่วหนึ่งที่เห็นผมเจ็บ แต่ไม่นานก็กลับเป็นสายตาเย็นชาเหมือนเดิม

...ถ้าเป็นเมื่อก่อนแทคคงประคองผม ดูแลผม แต่วันนี้ผมจำต้องปล่อยเขาไปจริงๆหรือ...

더럽혀질 빈 곳도 안 남은, 내 몸엔 나쁜 피만 흐르는

ตอรอบฮยอชิล พิน กซโด อันนามึน แนโมเมน นาปึน พีมัน ฮือรือนึน

ไม่มีช่องว่างแห่งความสกปรกอีกแล้ว เพราะเลือดเลวๆที่อยู่ในร่างกายฉัน

그저 짧은 한 숨, 가볍게도 가는 너의 한 걸음

คือชอ ชัลพึน ฮัน ซุม กาบยอบเกโด กานึน นออึย ฮันกอรึม

ลมหายใจเพียงแค่สั้นๆ แต่คุณกลับก้าวเดินออกไปอย่างช้าๆ

ร่างสูงตรงหน้าผม คนที่เคยบอกว่ารักกัน คนที่เคยบอกกันว่าจะไม่มีทางทิ้งผมไป ทุกลมหายใจของผมขายาวๆของเขาได้ก้าวเดินจากผมไปอย่างช้าๆ

ผมมองร่างสูงด้วยสายตาเจ็บปวด

‘อ๊คแทคยอน นายคงไม่รู้สินะว่าฉันมันไม่ได้ดีอย่างที่นายคิดหรอก’

“...แทคฉันมันโง่กว่าที่นายคิด”ผมกระซิบกับตัวเองเบาๆ

“ต่อให้ฉันต้องตาย ฉันจะไม่มีวันให้นายจากฉันไป”

kill me, or love me

ฆ่าฉัน หรือ รักฉันเถอะ

둘 중에 하나

ดุลชูเง ฮานา

เลือกเพียงหนึ่ง ในสอง

지치고 지쳐도 또 다시 빌어도 넌 또

ชีจีโก ชีจยอโด โต ทาซี พีรอโด นอน โต

แม้ว่าฉันเป็นแค่เครื่องประดับ แต่ฉันก็อ่อนล้าเป็น อยากขอร้องคุณอีกครั้ง

나를 밀쳐 또

นารึล มิลจยอ โต

ดึงฉันกลับมาอีกครั้งเถอะนะ

ผมลุกขึ้นวิ่งอีกครั้งเพื่อที่จะหยุดยั้งไม่ให้เขาจากผมไป

“แทค อย่าจากฉันไปเลยนะ แค่อยู่ด้วยกันก็พอ นายจะไม่สนใจฉัน นายจะทำเหมือนไม่เห็นฉันก็ได้ ขอแค่อยู่ตรงนี้...ได้ไหม” ผมกอดร่างสูงเอาไว้แน่น

“พอเถอะเจย์ นายมันน่ารังเกียจ ฉันไม่อยากจะยุ่งกับนายแล้ว”

“นายมันก็แค่เด็กขาย ที่อาจจะทำให้ฉันหลงไปบ้าง ”

“ถ้าเลือกได้ ในวันนั้นฉันคงจะทิ้งนายอยู่ในที่ของนายต่อไป”

“...แล้วที่ผ่านมา นายพาฉันมาทำไม” ผมถามเขาด้วยความยากลำบาก อย่างน้อยขอแค่คำว่ารักจากเขาบ้างก็ยังดี แต่คำตอบของเขาทำให้ผมเหมือนกับตายทั้งเป็น

“เพราะนายมันสวย เพชรเม็ดงามใครๆก็อยากได้มาประดับไว้ข้างกายกันทั้งนั้นล่ะ”

‘อ๊คแทคยอน นายรู้ไหม แค่นายจากฉันไปฉันก็แทบตายแล้ว แต่นายยังจะฆ่าฉันด้วยคำพูดของนายอีกงั้นหรอ....’

“แทค นาย พูดจริงหรอ”

“เจย์ นายน่าจะรู้นะ ว่ามาเฟียอย่างฉัน ทำได้ทุกอย่างเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการมา แค่แสดงละครเล็กน้อยแค่นี้ มันเรื่องง่ายๆของเราอยู่แล้ว”

“ที่ผ่านมานายอยู่กับฉันมาตลอด ต้องใส่หน้ากากเข้าหาคนนอกยังไง ฉันก็ทำแบบนั้นมาตลอด ....มันก็แค่นั้นเอง”

1초 2초 3초 4초…

อิลโช ชุลโช ซัมโช ชิบโช..

1 วินาที 2 วินาที 3 วินาที 4 วินาที…

이럴바에 난 죽을래

อีรอลบาเอ นึน ชูกึลแร

ถ้ามันต้องเป็นแบบนั้น ฉันขอที่จะตายดีกว่า

ร่างสูงแกะมือของผมออกจากร่าง... เวลาไม่กี่วินาที... แต่ทำไมมันเชื่องช้าเหลือเกิน....

เราจบกันแล้ว เขาไม่คยรักเราเลย ที่ผ่านมาก็แค่ละคร ในหัวของผมมีแต่ความคิดเหล่านี้วนเวียนไปมา

ผมไม่รู้ว่ามันจะเป็นยังไงต่อไป รู้แค่ว่า...ที่นี่ เวลานี้ ไม่มีอ้อมกอดที่อบอุ่น ไม่มีคำพูดที่อ่อนหวาน ไม่มีคำพูดที่เคยบอกรักผมต่อไปอีกแล้ว...

‘ถ้าไม่มีนาย ฉันขอตายซะดีกว่า’

...มนุษย์มีด้านมืดในตัวเองอยู่เสมอ แล้วคนที่สกปรกอย่างผม...ทำไมจะมีไม่ได้....

lie, don’t lie, don’t lie

โกหก, ไม่โกหก, ไม่โกหก

다 새빨간 거짓말로 들리는, 난 벼랑 끝에 몰리는

ทา แซบัลกัน คอจีมัลโร ดึลรีนึน นัน บยอรัง คือเท โมลรีนึน

คงจะเป็นการโกหกที่สมบูรณ์แบบ ฉันได้ขับรถไปสุดขอบหน้าผา

“นายเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตฉันเลย” มันก็แค่คำโกหก

“รู้ไหมเจย์ เวลาที่ฉันมีนายอยู่ข้างๆ มันทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลาย จนอยากจะกลืนกินนายไปหมดทั้งตัวเลยล่ะ”

“บ้า!!!”

“ฮะๆ”

มันเป็นแค่ละคร

“เจย์ ฉันรักนาย”

ผมได้แต่กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เจ็บที่รู้ว่าโดนหลอกลวง เจ็บที่รู้ว่าที่ผ่านมามันเป็นแค่ละคร เจ็บกับคำพูดแสนหวานที่เชือดเฉือนหัวใจผมให้ตายทั้งเป็น

...เจ็บที่รู้ความจริงแต่ผมก็ยังรักเขา....

lie, don’t lie, don’t lie

โกหก, ไม่โกหก, ไม่โกหก

이 스토리엔 좋은 끝이란 없어

อี ซือโทรีเอน โชฮึน คือที รัน ออบซอ

เรื่องราวของฉัน คงไม่มีวันที่จะจบได้ดี

널 놓고 말고란 없어

นอล โนโก มัลโกรัน ออบซอ

ฉันทำอะไรไม่ได้แล้ว ได้แต่ปล่อยให้คุณไป

ผมได้แต่มองร่างสูงเดินลงบันไดไปอย่างช้าๆ เรื่องของเรา ไม่สิเรื่องของผมคนเดียวเท่านั้นที่จบแล้ว... จบอย่างเจ็บปวดที่สุด ต่อให้อ้อนวอนไปก็คงเปล่าประโยชน์

ยิ่งดึงดันไปก็มีแต่ยิ่งเจ็บปวด....

째깍째깍 달리는 저 바늘 끝은 내 맘을

แช กักเชกัก ดัลรีนึน ชอ พานึล คือทึน เน มามึล

เวลาที่เดิน ติ๊กต๊อก ติ๊กต๊อก กำลังไหลผ่านถึงปลายมือในหัวใจตัวเอง

또 찌른다 날 울린다

โต ชีรึนดา นัล อุลรินดา

ถูกโจมตีซ้ำๆอีกครั้ง จนฉันร้องไห้ออกมา

왜 날 이렇게 만들어, 왜 돌이킬 수 없게 만들어

เว นัล อีรอกเค มัลดือรอ เว โดรีคิล ซู ออบเก มัลดือรอ

ทำไมคุณถึงทำอย่างนี้ ทำไมคุณถึงไม่ยอมกลับมา

네가 하는 말 다 lie and lie

เนกา ฮานึน มัล ดา ลายแอนด์ ลาย

ทุกสิ่งที่คุณพูด ล้วนโกหกและหลอกลวง

“เจย์ทำไมวันนั้นถึงตามฉันออกมาล่ะ”

“หือ?? วันนั้นอ่ะนะ แล้วแทคจะรู้ไปทำไมล่ะ”

“ฉันก็แค่อยากรู้ว่าอะไรที่ทำให้แมวน้อยจอมพยศของฉันยอมตามฉันออกมาล่ะ”ร่างสูงดึงผมที่กอดอยู่ข้างหลังเขาลงมาให้แนบชิดกันมากขึ้น

“ไม่มีอะไรหรอก เพราะรักล่ะมั้ง”

“รักงั้นหรอ??? แค่นี้จริงๆอ่ะ”

“แล้วนายคิดว่าอะไรที่ทำให้ฉันตามนายออกมาล่ะ”

“หึหึ เพราะลีลาของผมล่ะมั้ง”

“แทคบ้า!!! นายอ่ะ ชิส์ ฉันจะไปหาของว่างกินแล้ว”คนบ้าอะไรหื่นได้ตลอดเวลา

“หึหึ ฉันก็รักนายเจย์” แล้วร่างสูงก็คลายอ้อมกอดผม แต่กลับมาจูบผมที่แก้มแทน

เวลาที่ผ่านมาทั้งหมด ยิ่งนึกก็ยิ่งเจ็บปวด ยิ่งคิดถึงยิ่งทำร้ายตัวเอง ยิ่งมองเห็นคนตรงหน้าที่เดินจากผมไป ยิ่งทำให้ผมร้องไห้ออกมา

기어이 난 너를 잡고 버티고

คีอออี นัน นอรึล ชับโก พอทีโก

ตอนสุดท้ายที่ฉันยังคงยึดมั่นคุณอยู่

나를 파고드는 상처마저 모른 채

นารึล พาโกดือนึน ซังชอมาชอ โมรึนแช

คุณกลับเหมือนไม่รู้และซ้ำเติมแผลเก่าฉันทั้งเป็น

더는 망가질 수 조차 부서질 수 조차 없이

ตอนึน มังคาชิล ซู โชจา พูซอชิล ซู โชจา ออบซี

ไม่สามารถทำให้มันพินาศได้มากกว่านี้ ทุกอย่างมันพังหมดแล้ว

무너지고

มูนอจีโก

ฉันได้แต่ทรุดลง

ผมกระโดดเข้าใส่แทคยอนที่เป็นที่ยึดเหนี่ยวสุดท้ายในชีวิตของผมที่เหลืออยู่ เราสองคนกลิ้งตกบันไดไปด้วยกันทั้งคู่ แต่อาจเพราะความเสียใจของผม จึงไม่เห็นว่าแทคพยายามที่จะปกป้องผม

สภาพในตอนนี้ผมนั่งคร่อมอยู่บนตัวของร่างสูง เหมือนเวลาจะหยุดนิ่งไปชั่วครู่

“เจย์ อยากได้มากนักหรือไง ถึงกับต้องกระโจนใส่น่ะ”

“อย่างนายน่ะ แค่ไปเดินตามถนน แค่นั้นนายก็ได้ทำเท่าที่อยากทำแล้ว”

“นายไม่ต้องมายั่วฉันให้เสียเวลาหรอก ไปซะสิ”

แม้แต่คำพูดไว้เยื่อใยกัน นายก็ไม่เหลือให้ฉันเลยแทค ทุกอย่างมันพังหมดแล้วใช่ไหม...

까맣게 탄 눈물만 흐르는, 칼이 되어 내 귀에 박히는

คามัคเก ทัน นุนมุลมัน ฮือรือนึน คารี ทวีออเน ควีเอบักฮีนึน

มีเพียงน้ำตาสีดำที่ถูกแผดเผาไหลริน กลายเป็นเสมือนคมมีดที่ติดอยู่ใบหูฉัน

너의 짧은 한 숨…

นออึย ชัลพึน ฮันซุม…

คุณได้แต่ถอนหายใจสั้นๆ…

그리고 또 독이 걸린 한 걸음

คือรีโก โต โดกี กอลริน ฮัน กอรึม

แต่อีกครั้งที่พิษร้ายกลับไม่ยอมหยุดลง

น้ำตาของผมไหลรินหนักราวกับสายเลือด

“ทำไมกันแทค ทำไมต้องเป็นฉัน ทำไมนายถึงต้องฆ่าฉันด้วย”

“เพราะนายมันโง่ไงล่ะเจย์ คิดหรอว่าในโลกนี้จะมีอะไรที่ได้มาฟรีๆ แม้แต่ความรักก็ตาม”

ผมทุบตีร่างสูงด้วยอารมณ์โกรธ และเสียใจ ร่างสูงพยายามปัดป้องมือของผม ด้วยความโกรธทำให้ผมคิดที่จะเอื้อมมือไปบีบคอคนตรงหน้า ให้รู้ถึงความเจ็บปวดของผมบ้าง แต่สุดท้ายผมก็ทำไม่ได้...

...ผมทำร้ายคนที่ผมรักไม่ได้...

kill me, or love me

ฆ่าฉัน หรือ รักฉันเถอะ

선택은 하나

ชิน แทกึน ฮานา

เลือกได้เพียงสิ่งเดียว

울고 소리치고 빌고 애원해도 넌 또

อุลโก โซรีชีโก พิลโก แอวอน เฮโด นอน โต

ถึงแม้ฉันจะร้องไห้ หวาดกลัว ขอร้อง อ้อนวอน อีกครั้ง แต่คุณ

걸음을 뗐고

กอรึมอึลเดซโก

กลับก้าวเท้าถอยห่างออกไป

สุดท้ายมือของผมกลับกุมมือเขาไว้ แล้วเอามาแนบที่ใบหน้าผม

เหมือนว่าแทคจะเผลอตัวไปชั่วครู่ ถึงได้ยอมให้มือของผมกุมมือของเขาไว้ มือหนาหยาบลูบไล้ไปตามลำคอขาวเนียน ผมพยายามกางมือของแทคออก แล้วทาบไปที่ลำคอของผม ถ้าเขาเลือกที่จะทิ้งผม ก็ฆ่าผมซะเถอะ ให้ผมได้ตายด้วยมือของคนที่ผมรักแค่นั้นก็พอแล้ว....

แต่เหมือนว่าแทคจะรู้ตัวแล้วตวาดใส่ผม

“ทำอะไรน่ะเจย์!!!”

เขาจะโกรธผมไปทำไม ในเมื่อเขาไม่รักผมแล้ว

“ฉันจะทำในสิ่งที่นายต้องการไง ฉันจะไปจากชีวิตนาย ตลอดไป...”

“นายจะบ้ารึไง”

“ฉันไม่ได้บ้า แต่ฉันจะทำตามที่นายขอแล้วไง!!!”

มือของแทคขัดขืนแรงของผม แน่นอนว่าผมจะไปสู้คนร่างสูงที่มีร่างกายกำยำอย่างเขาได้ยังไง สุดท้ายแทคผลักผมลงจากร่างของเขาได้ แล้วลุกขึ้นเพื่อจะเดินออกไปอีกครั้ง

1초 2초 3초 4초…

อิลโช ชุลโช ซัมโช ชิบโช..

1 วินาที 2 วินาที 3 วินาที 4 วินาที…

네 안에서 난 죽을래

เน อาเนซอ นัน ชูกึลเร

ในใจของคุณอยากให้ฉันตายใช่ไหม

“ถ้าอยากตายก็ไปตายที่อื่นเถอะ ฉันไม่อยากให้มือต้องเปื้อนเลือดของนาย”

lie, don’t lie, don’t lie

โกหก, ไม่โกหก, ไม่โกหก

다 새빨간 거짓말로 들리는, 난 벼랑 끝에 몰리는

ทา แซบัลกัน คอจีมัลโร ดึลรีนึน นัน บยอรัง คือเท โมลรีนึน

คงจะเป็นการโกหกที่สมบูรณ์แบบ ฉันได้ขับรถไปสุดขอบหน้าผา

lie, don’t lie, don’t lie

โกหก, ไม่โกหก, ไม่โกหก

이 스토리엔 좋은 끝이란 없어

อี ซือโทรีเอน โชฮึน คือที รัน ออบซอ

เรื่องราวของฉัน คงไม่มีวันที่จะจบได้ดี

널 놓고 말고란 없어

นอล โนโก มัลโกรัน ออบซอ

ฉันทำอะไรไม่ได้แล้ว ได้แต่ปล่อยให้คุณไป

มือของผมเอื้อมไปดึงคอเสื้อของร่างสูง แล้วพยายามที่จะดึงลงมา แต่เหมือนว่าแทคจะรู้ทันความคิดของผม จึงปัดมือผมออก แล้วดึงหัวผมไว้

“ฆ่าฉันสิแทค!!! ฆ่าฉันเลย ฉันไม่เหลืออะไรแล้ว อย่างน้อยให้ฉันได้ตายด้วยมือของนายก็ยังดี”

“นายมันโง่ พัคแจบอม”

แล้วร่างสูงก็โยนผมออกไป โดยที่เดินออกไปอีกครั้ง

째깍째깍 달리는 저 바늘 끝은 내 맘을

แช กักเชกัก ดัลรีนึน ชอ พานึล คือทึน เน มามึล

เวลาที่เดิน ติ๊กต๊อก ติ๊กต๊อก กำลังไหลผ่านถึงปลายมือในหัวใจตัวเอง

또 찌른다 날 울린다

โต ชีรึนดา นัล อุลรินดา

ถูกโจมตีซ้ำๆอีกครั้ง จนฉันร้องไห้ออกมา

왜 날 이렇게 만들어, 왜 돌이킬 수 없게 만들어

เว นัล อีรอกเค มัลดือรอ เว โดรีคิล ซู ออบเก มัลดือรอ

ทำไมคุณถึงทำอย่างนี้ ทำไมคุณถึงไม่ยอมกลับมา

네가 하는 말 다 lie and lie

เนกา ฮานึน มัล ดา ลายแอนด์ ลาย

ทุกสิ่งที่คุณพูด ล้วนโกหกและหลอกลวง

ผมได้แต่นั่งมองร่างสูงที่เดินจากผมไป ผมได้แต่นั่งร้องไห้ออกมา ผมทำสุดวิถีทางของผมเพื่อจะให้เขากลับมาแล้ว

“ใช่แทค”

“ฉันมันโง่เหมือนที่นายบอกจริงๆ”

“แต่รู้ไหม?”

“ว่าฉันน่ะ โง่กว่าที่นายคิด”

ร่างสูงฟังแล้วก็เดินจากผมไป เสียงรถที่ดังขึ้นทำให้ผมได้รู้ว่าร่างสูงได้จากผมไปแล้ว....

“แทค...”

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นภายในรถของร่างสูง อ๊คแทคยอนกำลังร้องไห้ภายในรถของตัวเอง เมื่อได้ยินเสียงจึงรับโทรศัพท์ของตัวเอง

“ว่าไงคุณ”

“แทค แย่แล้ว มึงต้องรีบกลับไปหาเจย์เดี๋ยวนี้”

“ทำไมคุณ มีอะไรเกิดขึ้นกับเจย์”

“ก็กูเห็นน่ะสิว่าเจย์ วิ่งร้องไห้ไปหาไอ้ซึลอง แล้วบอกว่ามึงทิ้งเขาไปแล้ว แล้วมึงก็รู้อยู่ว่านายเราสั่งให้มึงทำอะไร”

“หรือว่า...”

“ก็เออสิวะ มันพาเจย์ของมึงไปแล้ว ส่วนเจย์มันคงไม่รู้หรอก นึกว่ามันจะพาไปหาเมิง”

“ตอนนี้เจย์อยู่ที่ไหน!!!”

“กูรู้แค่ว่ามันจะพาไปที่โกดังร้างของแก๊งอ่ะ มึงรีบไปเถอะ”

“กูขอบคุณมึงมากคุณ”

“ไม่เป็นไร แล้วรีบไปช่วยพี่กูล่ะ กูเป็นห่วงเขา”

“ไม่ต้องห่วงกูสัญญาด้วยชีวิตของกูเลยว่า เขาจะต้องปลอดภัย”

“อืม แล้วกูจะคอยกันท่าไม่ให้คนอื่นเข้าไปบริเวณนั้นได้นะ”

“เจย์....”

“พวกนายจะทำอะไรน่ะ”

“หึหึ นายไม่รู้อะไรจริงๆด้วยสินะ”

“รู้?? รู้อะไร”

“ไม่จำเป็นต้องบอกหรอก รู้แค่วันนี้นายต้องตายก็พอแล้ว”

“แต่ขาวๆ สวยๆอย่างนายเนี่ยตายไปเฉยๆก็น่าเสียดายอยู่ เป็นเด็กขายไม่ใช่หรอ ลองมาสนุกกันก่อนไปลงนรกดีไหม”

“มะ มะ ไม่นะ”

“แทคช่วยด้วย”

“ร้องหามันไปมันก็ไม่มาหรอก มันไม่มีวันกลับมาหาแกหรอก”

“ฮึกๆๆ”แค่แทคจากไป ผมก็ตายอยู่แล้ว ทำไมผมต้องมาเจออย่างนี้ด้วย พระเจ้าคงอยากให้ผมตาย ผมไม่ควรเกิดมาเลย...

“แทค ฉันรักนายนะ”

“หยุดนะไอชั่วซึลอง”เสียงของร่างสูงที่คุ้นเคยดังขึ้นมา

“แกคิดจะทำอะไรเจย์”

“ก็แค่เล่นสนุกก่อนที่จะทำหน้าที่ให้สำเร็จไปไง”

“กูไม่ยอมให้มึงได้ทำอย่างนั้นหรอก”

“แกคิดจะทรยศหัวหน้ารึไง”

“ฉันยอมทรยศหัวหน้าได้ แต่ฉันไม่ยอมให้ใครทำร้ายเจย์ได้”

‘ปัง’

“นะ..นี่แก”ร่างของซึลองมองแทคด้วยสายตาไม่คาดคิด ก่อนที่จะล้มลงไป

“เจย์ไม่เป็นไรใช่ไหม” แทคยอนทิ้งปืนออกไปก่อนที่จะวิ่งเข้าไปหาคนรักของเขา พัคแจบอม...

ผมไม่รู้ว่าตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้น ร่างสูงที่ทิ้งผมไปกลับมาหาผมอีกครั้ง สายตาเย็นชาที่เคยมองผมกลับมาเป็นเหมือนเดิม เหมือนครั้งแรกที่เขาบอกว่ารักผม

“เจย์ไม่เป็นไรใช่ไหม”

“ฉันไม่เป็นไร”

“ดีจัง”

“ทะ ทำไม ระวังแทค!!”

‘ปังๆๆๆ’

“คนทรยศต้องตาย”ร่างที่ล้มไปของซึลองกลับลุกขึ้นมาพร้อมถือปืนในมือ ก่อนที่จะล้มไปอีก

“ทะ แทค นี่มันเลือด”

“อึก ฉันขอโทษที่โกหกนาย แต่นี่คงเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว...ฉันรักนาย เจย์”

“แทคคคคคคคคคคคคคค”

째깍째깍 달리는 저 바늘 끝은 내 맘을

แช กักเชกัก ดัลรีนึน ชอ พานึล คือทึน เน มามึล

เวลาที่เดิน ติ๊กต๊อก ติ๊กต๊อก กำลังไหลผ่านถึงปลายมือในหัวใจตัวเอง

또 찌른다 날 울린다

โต ชีรึนดา นัล อุลรินดา

ถูกโจมตีซ้ำๆอีกครั้ง จนฉันร้องไห้ออกมา

왜 날 이렇게 만들어, 왜 돌이킬 수 없게 만들어

เว นัล อีรอกเค มัลดือรอ เว โดรีคิล ซู ออบเก มัลดือรอ

ทำไมคุณถึงทำอย่างนี้ ทำไมคุณถึงไม่ยอมกลับมา

네가 하는 말 다 lie and lie

เนกา ฮานึน มัล ดา ลายแอนด์ ลาย

ทุกสิ่งที่คุณพูด ล้วนโกหกและหลอกลวง

“คิดถึงเรื่องนี้ทีไร มันทำให้ฉันเจ็บปวดทุกที”

“เจ็บจนอยากจะตาย เจ็บจนอยากจะร้องไห้ออกมาเป็นสายเลือด”

ร่างเล็กคิดถึงเรื่องเก่าๆพลางร้องไห้ออกมา แล้วกอดป้ายหินสลักสวยงามไว้ บนป้ายนั้นสลักชื่อว่า'อ๊ค แทคยอน'

"ทำไมนายถึงต้องโกหกฉันด้วย แทคคคคคคค"

"แทคฉันอยู่ไม่ได้หรอก ถ้าไม่มีนาย"ผมร้องไห้ออกมา ...มันสุดจะทนแล้วกับความอ้างว้างที่ไม่มีคนตรงหน้า

“ฉันขอโทษที่โกหกนาย แต่นี่คงเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว...ฉันรักนาย เจย์”

“สุดท้ายฉันก็ยังโง่เหมือนเดิมเลยแทค”

“ฉันจะไปหานายแล้วนะ”

“แล้วเราจะได้อยู่ด้วยกันอีกใช่ไหม....”

‘ปัง!!!’

“แทคฉันรักนาย....”